Με αφορμή το κυριακάτικο παιχνίδι της Νίκης Βόλου με τον Ολυμπιακό Β’ στο «Παντελής Μαγουλάς» της Νέας Ιωνίας, το Nikara 1924 απευθύνθηκε σε έναν άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει Νίκη Βόλου και Ολυμπιακός στο κομμάτι των Ακαδημιών. Έναν άνθρωπο που έχει υπηρετήσει το ποδόσφαιρο τόσο από τη θέση του ποδοσφαιριστή όσο και από εκείνη του προπονητή, τον Βασίλη Αντωνιάδη.
Ο 66χρονος Κιλκισιώτης τεχνικός διατηρεί τα τελευταία χρόνια στενή συνεργασία με τους «ερυθρόλευκους» του Πειραιά, έχοντας ενεργό ρόλο στην ανάδειξη και προώθηση ταλέντων από την περιοχή της Κεντροδυτικής Μακεδονίας. Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα αυτής της δουλειάς είναι ο Σταύρος Πνευμονίδης από την Κορησό Καστοριάς, ο οποίος αποτελεί μέχρι σήμερα το «λάβαρο» αυτής της προσπάθειας, με τον ίδιο να θεωρεί πως υπάρχουν και άλλα ταλέντα που μπορούν να ακολουθήσουν.
Ο Αντωνιάδης μιλά με ιδιαίτερα θετικά λόγια για τον τρόπο λειτουργίας του Ολυμπιακού στις Ακαδημίες και για τη διαδικασία μέσα από την οποία ένας νεαρός ποδοσφαιριστής μπορεί να αναπτυχθεί, να αξιολογηθεί και να διεκδικήσει την ευκαιρία του στο υψηλότερο επίπεδο.
Όταν, όμως, η συζήτηση μεταφέρθηκε στις ομάδες Β’ και στην παρουσία τους στη Super League 2, η άποψή του ήταν ξεκάθαρη. Ο έμπειρος τεχνικός πήρε αποστάσεις από το συγκεκριμένο μοντέλο, θεωρώντας πως οι δεύτερες ομάδες των μεγάλων συλλόγων δεν έχουν λόγο ύπαρξης στις επαγγελματικές κατηγορίες. Κατά την άποψή του, ο δρόμος της εξέλιξης θα πρέπει να περνά μέσα από τα αντίστοιχα ηλικιακά πρωταθλήματα και, στη συνέχεια, από την προώθηση των παιδιών στις πρώτες ομάδες. Ένα μοντέλο που, όπως σημειώνει, έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει, καθώς αρκετές μεγάλες ομάδες έχουν καταφέρει να προωθήσουν ποδοσφαιριστές στο ανδρικό επίπεδο μέσα από τα τμήματα υποδομής τους, χωρίς να απαιτείται η ενδιάμεση παρουσία μιας ομάδας Β’ σε επαγγελματική κατηγορία.
Η κουβέντα, φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην επιστρέψει στη Νίκη Βόλου. Μια ομάδα με την οποία ο Βασίλης Αντωνιάδης έχει συνδέσει το όνομά του, έχοντας εργαστεί στη Νέα Ιωνία τη σεζόν 1997-98.
Είχε φτάσει τότε στον Βόλο έχοντας ήδη «χτίσει» για δύο χρόνια στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης το προπονητικό του όνομα, οδηγώντας μάλιστα τους «κυανόλευκους» στα σαλόνια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η παρουσία του στη Νίκη αποτελούσε μια επιλογή που δημιουργούσε προσδοκίες, καθώς θεωρούνταν ένας προπονητής που μπορούσε να δώσει το κάτι παραπάνω στην ομάδα στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής.
Η πορεία, ωστόσο, δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε. Κάποια άτυχα αποτελέσματα, η κομβική απουσία του Μαντζανά εκείνη την περίοδο, αλλά και η έλλειψη της απαιτούμενης στήριξης από τη διοίκηση, όπως ο ίδιος θυμάται, έκαναν το πέρασμά του από τη Νίκη σύντομο και μόλις τεσσάρων μηνών (1 Ιουλ. - 27 Οκτ. 1997).
Παρά το μικρό χρονικό διάστημα της παρουσίας του, ο Βασίλης Αντωνιάδης μιλά για τη Νίκη Βόλου και τη Νέα Ιωνία με εμφανή νοσταλγία. Θυμάται μια διαφορετική εποχή. Μια εποχή κατά την οποία το ρόστερ της Νίκης αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από ποδοσφαιριστές που προέρχονταν από την ίδια την πόλη, παιδιά που γνώριζαν τι σημαίνει η φανέλα και «μάτωναν» γι’ αυτήν. Θυμάται την «κλούβα» γεμάτη, τον κόσμο να βρίσκεται διαρκώς δίπλα στην ομάδα και την Κυριακή στη Νέα Ιωνία να αποτελεί πραγματική γιορτή.
Πάνω απ’ όλα, θυμάται την αγάπη που εισέπραξε από τον κόσμο της Νίκης. Μια αγάπη την οποία χαρακτηρίζει με τον δικό του τρόπο, μιλώντας για έναν κόσμο «άρρωστο» με την ομάδα του. Και αυτή ακριβώς η σχέση με τον κόσμο είναι ίσως εκείνο που έχει μείνει πιο έντονα στη μνήμη του.
Για τον ίδιο, αυτό είναι και το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα ήθελε να εργάζεται κάθε προπονητής: ένα γήπεδο γεμάτο, έναν κόσμο που αγαπά παθολογικά την ομάδα του, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί, πιέζει και δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες που αναγκάζουν όλους να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.
Και κάπου εδώ επιστρέφει το στοιχείο που, για τον Βασίλη Αντωνιάδη, μπορεί να κάνει τη διαφορά σε έναν συγκρότημα με πρωταγωνιστικές βλέψεις: το δέσιμο με την ομάδα. Ποδοσφαιριστές που θα γνωρίζουν την ιστορία της Νίκης, θα αισθάνονται τη φανέλα και θα είναι διατεθειμένοι να «ματώσουν» γι’ αυτήν. Για τον ίδιο, αυτή η σχέση με τον σύλλογο και τον κόσμο του αποτελεί βασικό συστατικό για όποιον θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και να πετύχει τον στόχο της ανόδου.
Καραμανλής Νίκος ✍🏼
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου