Ο Αντόνιο Σάλας Κουίντα, γνωστός σε όλους ως «Ανιέτε», δεν υπήρξε ποτέ ένας συνηθισμένος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας Σεβιγιάνος «καλλιτέχνης» της μπάλας, ένας άνθρωπος που «κουβαλούσε» μέσα του το αυθεντικό πάθος του δρόμου και χρειάστηκε να ταξιδέψει μακριά από την πατρίδα του για να βρει το μέρος όπου θα άφηνε το πιο έντονο αποτύπωμά του. Ένας Bético στην απέναντι όχθη της πόλης Για να καταλάβει κανείς τον Ανιέτε, πρέπει να επιστρέψει στη Σεβίλλη των παιδικών του χρόνων. Μια πόλη διχασμένη ποδοσφαιρικά. Από τη μία η Σεβίλλη FC, σύλλογος που ιστορικά συνδέθηκε με τα πιο εύπορα στρώματα της πόλης. Από την άλλη η Ρεάλ Μπέτις, η ομάδα των λαϊκών συνοικιών, της εργατιάς και της ανυπότακτης πίστης. Ο Ανιέτε μεγάλωσε ως φανατικός φίλος της Μπέτις. Ανατράφηκε με το περίφημο «Viva el Betis manque pierda» - «Ζήτω η Μπέτις, ακόμη κι όταν χάνει» - μια φιλοσοφία που εκφράζει την αφοσίωση χωρίς όρους και την αγάπη που δεν εξαρτάται από τα αποτελέσματα. Η μοίρα, όμως, του επιφύλαξε...
Στον παλμό της Νέας Ιωνίας, στον παλμό της Νίκης Βόλου