Ο Αντόνιο Σάλας Κουίντα, γνωστός σε όλους ως «Ανιέτε», δεν υπήρξε ποτέ ένας συνηθισμένος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας Σεβιγιάνος «καλλιτέχνης» της μπάλας, ένας άνθρωπος που «κουβαλούσε» μέσα του το αυθεντικό πάθος του δρόμου και χρειάστηκε να ταξιδέψει μακριά από την πατρίδα του για να βρει το μέρος όπου θα άφηνε το πιο έντονο αποτύπωμά του.
Ένας Bético στην απέναντι όχθη της πόλης
Για να καταλάβει κανείς τον Ανιέτε, πρέπει να επιστρέψει στη Σεβίλλη των παιδικών του χρόνων. Μια πόλη διχασμένη ποδοσφαιρικά. Από τη μία η Σεβίλλη FC, σύλλογος που ιστορικά συνδέθηκε με τα πιο εύπορα στρώματα της πόλης. Από την άλλη η Ρεάλ Μπέτις, η ομάδα των λαϊκών συνοικιών, της εργατιάς και της ανυπότακτης πίστης.
Ο Ανιέτε μεγάλωσε ως φανατικός φίλος της Μπέτις. Ανατράφηκε με το περίφημο «Viva el Betis manque pierda» - «Ζήτω η Μπέτις, ακόμη κι όταν χάνει» - μια φιλοσοφία που εκφράζει την αφοσίωση χωρίς όρους και την αγάπη που δεν εξαρτάται από τα αποτελέσματα.
Η μοίρα, όμως, του επιφύλαξε διαφορετικά σχέδια. Το ταλέντο του τον οδήγησε στις ακαδημίες της μεγάλης αντιπάλου, της Σεβίλλης. Εκεί έμαθε τα μυστικά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όμως η καρδιά του παρέμεινε πάντα «βερδιμπλάνκο». Μέσα του συνέχιζε να ζει το ανδαλουσιανό «duende», εκείνη η ανεξήγητη «σπίθα» που μετατρέπει το ποδόσφαιρο σε τέχνη.
Η συνάντηση με τη Νίκη Βόλου
Ύστερα από χρόνια περιπλάνησης στις μικρότερες κατηγορίες της Ισπανίας, το καλοκαίρι του 2012 βρέθηκε στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα στο Βόλο, για λογαριασμό του τοπικού Ολυμπιακού, και ένα χρόνο μετά, το 2013, στο αντίπαλο δέος των «ερυθρόλευκων», στη Νίκη. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες με τα «μπλέ» ένιωσε πως είχε βρει κάτι οικείο...
Η Νίκη, με τις προσφυγικές της ρίζες από τη Μικρά Ασία και τη βαθιά σύνδεσή της με τη Νέα Ιωνία, του θύμισε πολλά από όσα είχε ζήσει στη Σεβίλλη, ως παιδί και ως φίλαθλος της Μπέτις. Μια ομάδα «χτισμένη» πάνω στην επιμονή, την αξιοπρέπεια και την αδιάκοπη στήριξη του κόσμου της.
Οι φίλαθλοι του Νικιώτικου συλλόγου περίμεναν σχεδόν μισό αιώνα για να δουν ξανά την ομάδα τους στα μεγάλα «σαλόνια» του ελληνικού ποδοσφαίρου χωρίς όμως να την εγκαταλείψουν ποτέ. Αυτήν η αφοσίωση άγγιξε τον Ανδαλουσιάνο μεσοεπιθετικό, ο οποίος γρήγορα έγινε κάτι περισσότερο από ένας απλός ποδοσφαιριστής της Νίκης Βόλου. Έγινε το πρόσωπο μιας ολόκληρης εποχής.
Με το «20» στην πλάτη έδινε ρυθμό στο παιχνίδι των «κυανόλευκων», συνδυάζοντας τεχνική, φαντασία και προσωπικότητα. Κάθε του ενέργεια έμοιαζε να επικοινωνεί απευθείας με την εξέδρα. Έβαλε στόχο να «οδηγήσει» τη Νίκη στη Super League έπειτα από 48 χρόνια και τα κατάφερε, αποτελώντας τον μεγάλο πρωταγωνιστή εκείνης της ιστορικής εποχής.
Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 21 γκολ και πολυτιμότερος παίκτης τόσο της ομάδας όσο και του βορείου ομίλου της Football League, έχοντας για highlight το χατ-τρικ του Πανθεσσαλικού Σταδίου κόντρα στον Ηρακλή (4-0), ματς για τα πλέι οφ ανόδου, ενώπιον 15.000 εκστασιασμένων φιλάθλων, όπου και «κλειδώθηκε» μαθηματικά ο προβιβασμός στην Α' Εθνική.
Ωστόσο, η σημαντικότερη ανταμοιβή του δεν ήταν οι ατομικές διακρίσεις, αλλά η αγάπη του κόσμου, που τον αγκάλιασε και τον έκανε έναν με αυτούς.
Το καλοκαίρι της απογείωσης και οι διεθνείς ποδοσφαιρικοί σταθμοί
Οι εμφανίσεις του με την Νίκη Βόλου δεν πέρασαν απαρατήρητες. Το όνομά του απασχόλησε έντονα το ελληνικό ποδόσφαιρο, ενώ δημοσιεύματα της εποχής τον συνέδεσαν με συλλόγους όπως η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός. Παρά το ενδιαφέρον των Αθηναϊκών ομάδων η επόμενη σελίδα της καριέρας του «γράφτηκε» εκτός Ελλάδας...
Ο Ανιέτε επέλεξε να συνεχίσει στη Λέφσκι Σόφιας, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στην ποδοσφαιρική του διαδρομή. Στη Βουλγαρία πραγματοποίησε μια εξαιρετική χρονιά, αναδεικνύοντας τις δημιουργικές και εκτελεστικές του αρετές.
Η επιθυμία του για νέες προκλήσεις τον οδήγησε στη συνέχεια στο Αζερμπαϊτζάν, για λογαριασμό της ιστορικής Νέφτσι Μπακού. Αν και η παρουσία του εκεί ήταν σύντομη, αποτέλεσε ακόμη μία σημαντική εμπειρία σε ένα εντελώς διαφορετικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον, πριν επιστρέψει για μια δεύτερη θητεία στη Σόφια.
Η επιστροφή σε γνώριμα εδάφη
Το 2017 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Απόλλωνα Σμύρνης. Η επιλογή αυτή είχε τον δικό της συμβολισμό, καθώς επρόκειτο για ακόμη έναν σύλλογο με ισχυρή προσφυγική ταυτότητα.
Παρά τα νέα δεδομένα, ο δεσμός του με τη Νίκη Βόλου παρέμεινε ζωντανός. Σε συνεντεύξεις και δημόσιες τοποθετήσεις του δεν έκρυψε ποτέ τη συναισθηματική σύνδεση που είχε αναπτύξει με τον σύλλογο και τον κόσμο του.
«Η Ελλάδα είναι το δεύτερο σπίτι μου. Στη Νίκη Βόλου έζησα μερικές από τις πιο έντονες στιγμές της καριέρας μου. Η αγάπη του κόσμου και όσα πετύχαμε μαζί δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Μια ιστορία που έμεινε
Ο Ανιέτε δεν κατέκτησε ευρωπαϊκά τρόπαια ούτε «έγραψε» ιστορία στα μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Κατάφερε, όμως, κάτι διαφορετικό και ίσως πιο σπάνιο: να συνδεθεί βαθιά με μια πόλη και τους ανθρώπους της.
Στο Βόλο βρήκε μια ποδοσφαιρική οικογένεια που του θύμισε τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσε στις γειτονιές της Σεβίλλης. Και οι φίλοι της Νίκης βρήκαν στο πρόσωπό του έναν ποδοσφαιριστή που εξέφρασε όσο λίγοι τα όνειρα και τα συναισθήματά τους.
Γι' αυτό και το όνομά του παραμένει ξεχωριστό στη σύγχρονη ιστορία της Νίκης. Όχι μόνο γιατί πρόσφερε γκολ, ασίστ και διακρίσεις, αλλά γιατί έγινε κομμάτι μιας ιστορίας που εξακολουθεί να συγκινεί τον «κυανόλευκο» κόσμο!
Καραμανλής Νίκος
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου